Categorie: Transport

Van die kleine dingen…

Terwijl de wereld in de ban is van “dat ene grote ding”, blijven mij hier in Taiwan een heleboel kleine dingen opvallen. Inmiddels zijn we al over de helft van ons verblijf hier (althans, dat denken we!), maar nog steeds voel ik me vaak toeschouwer. Of misschien is ‘observeerder’ wel een betere term. Ik zie kleine dingen en maak kleine dingen mee die voor een Taiwanees heel vanzelfsprekend zijn, maar die mij nog steeds verbazen.

Bijvoorbeeld: het is vrijdagmiddag, iedereen heeft hard gewerkt en/of gestudeerd, tijd voor ontspanning dus. Als Nederlander denk ik dan: tijd voor een lekker drankje, met vrienden op een terras of in de kroeg. Maar dat gaat hier zomaar niet. Een Taiwanese kroeg, als je er al één vindt hier in Tainan, opent haar deuren pas om 22u. Of beter gezegd: de deur is vaak wel open, maar de kroeg is dan nog een (alcoholloos) restaurantje. Wat drinken voor ons is, is eten voor de Taiwanees. Waar wij prima wat kunnen drinken zonder te eten, kan een Taiwanees prima iets eten zonder te drinken.

En over eten gesproken: friet/patat is hier een ontbijt. Talloze ontbijt-/lunch-/brunchtentjes serveren een hamburger met friet. Lang niet zo lekker als een echte ‘westerse’ hamburger, maar het wordt hier wel verkocht. Maar o wee, mocht je na 14.00u zin hebben in dergelijk eten, dan sta je hier letterlijk voor een dichte deur!

IMG-20200330-WA0003
Floris past zich goed aan aan de omgeving

 

Wat dan wel weer erg fijn is: de ongelofelijk lage prijzen van eten en drinken hier. Ik schreef er al eerder over, maar het blijft me regelmatig verbazen. En het allerfijnste: je wordt niet bedonderd. Ook wanneer je naar een pretpark of een dierentuin gaat, zijn de prijzen daar binnen laag. Geen verdriedubbeling omdat ze weten dat er geen alternatieven zijn, nee, gewoon dezelfde prijs als ‘buiten’.

Waar ik ook al eerder over schreef, is het verkeer hier. Ik blijf me minimaal één keer per week verbazen aan het gebrek aan ruimtelijk inzicht/respect voor fietsers/geduld van automobilisten. Ik weet nog steeds niet zeker welke van deze drie de echte veroorzaker is van het feit dat ik regelmatig doodsangsten uitsta, omdat de auto links naast mij besluit rechtsaf te slaan zonder rekening met mij te houden. Alsof ik niet besta en vaak ook zonder richting aan te geven komt de auto naar rechts. Tot nu toe heb ik steeds uit kunnen wijken, kunnen remmen of soms besefte de bestuurder alsnog dat hij toch niet door me heen kon. Maar er komt een keer dat dit fout gaat…

Wél een welkome aanvulling op het verkeer is onze roze vriend de Gogoro. Wouter gaat er tegenwoordig regelmatig mee naar zijn werk (hij werkt nu overigens vanwege de Corona grotendeels thuis), Floris wordt er graag op naar school gebracht en ook ik maak inmiddels soms een ritje. En het humeur van de Gogoro is een stuk beter dan dat van mij op de fiets: hij zingt ‘happy birthday’ voor je op de dag dat je jarig bent!

Er is tenslotte nog één ‘dingetje’, dat voor Taiwanezen niets voorstelt, maar voor mij een kwelling is: rijen. Voor een Taiwanees is in de rij staan net zoiets als naar het toilet gaan: het hoort erbij. In de rij staan voor het toilet dus ook. Of voor de lunch. Voor het kopen van mondkapjes. De Corona-temperatuurcheck. Een Taiwanees pakt zijn telefoon, kijkt een filmpje, checkt Instagram en wacht geduldig af. Bij mij gebeurt er echter iets heel anders: ik krijg allemaal ideeën om dergelijke processen te verbeteren en daarmee de rijen te beperken. Maar de grap is: dat wil een Taiwanees helemaal niet! Wachten hoort er gewoon bij. Ik oefen dus maar met wachten op de dag dat een Taiwanees mijn geniale ideeën wil horen…

 

 

 

 

Transport: ik word een Taiwanees!

Ok. Ik heb het even volgehouden. Op de fiets van huis naar de universiteit, van de universiteit naar school en opvang, en van de opvang weer naar huis. In de volle zon en met gevoelstemperaturen van 40 graden. Of in de stromende regen, met nog steeds tropische temperaturen. Ja, ik heb nog steeds mijn mooie roze regencape. En ja, ik heb inmiddels ook een paraplu die vaker als parasol dient dan als paraplu. Ik vond dat er overigens altijd een beetje overdreven uitzien, mensen met parasols. Maar inmiddels heb ik mijn mening bijgesteld en weet ik dat het bittere noodzaak is als je het einde van de dag wil halen.

Maar nu de bekentenis: ik verlang naar een scooter. Gewoon, omdat ik dan niet meer hoef te onthouden dat de eerste versnelling van mijn fiets het eigenlijk niet echt meer doet en dat op de trappers gaan staan daardoor pijnlijke gevolgen kan hebben. Gewoon, omdat ik dan niet elke keer volledig bezweet op de plaats van bestemming aankom. Gewoon, omdat het me zoveel tijd gaat schelen, die ik dan kan stoppen in het leren van dat steeds ingewikkelder wordende Chinees. Gewoon, omdat ze hier zo veel keuze hebben in leuke scooters (en helmen!). Gewoon…

Word ik langzaam een local? Ben ik dan nu beland in de derde fase waar ik eerder over schreef, de aanpassing/langzame acceptatie? Mijn geweten protesteert echter. Het stinkt hier al zo erg, er zijn al zo veel scooters. Bovendien heb ik laatst ook weer een primeur meegemaakt: voor het eerst assisteren bij een scooterongeluk (gelukkig zonder zwaargewonden). Die ongelukken zie je hier helaas maar al te vaak.

Gelukkig hebben we inmiddels de oplossing gekocht die mijn geweten ook accepteert: een elektrische scooter! En omdat ‘ie roze is (mijn veto, tenslotte ben ik degene die er het meest op zal rijden), heb ik Wouter een anti-scratch hoes oftewel verstop-het roze-kleedje cadeau gedaan. Zo kan hij zich toch nog een beetje man voelen op deze scooter, hoewel het de mannen hier weinig uit lijkt te maken welke kleur hun scooter heeft.

De scooter zelf is van het merk Gogoro, een Taiwanees merk dat sinds 2011 aan de weg timmert op het gebied van elektrische scooters. En dat doen ze lang niet onverdienstelijk: in 2015 brachten ze hun eerste scooter op de markt, momenteel zijn ze marktleider in Taiwan op het gebied van elektrische scooters.

Gogoro hoesOmdat ik mezelf op een scooter nog niet erg vertrouw, zijn we ook op zoek gegaan naar een goede helm. Dat blijkt nogal een opgave: helmen zijn hier vooral een fashion-item, veiligheid komt pas op de tweede plek. Voor twee tientjes koop je bij de Carrefour (of zoals ze hier zeggen: 家樂福; Jialefu) een plastic bakje voor op je hoofd. Uiteindelijk hebben we met de hulp van onze lieve appartementsdames een acceptabele winkel gevonden en drie helmen gekocht/besteld. De fabrieken zijn hard aan het werk geweest om al onze bestellingen op te leveren, dus binnenkort zoeven wij vrolijk rond! Oh ja, nog wel even dat rijbewijs halen…

 

Een beeld zegt meer dan 1000 woorden

Ondanks het feit dat ik van schrijven houd, deze keer toch een beeldverhaal. Het cliché is hier namelijk zeker waar: soms zegt een beeld meer dan duizend woorden. En omdat ik het toch niet helemaal laten kan, toch bij elke fotoserie een klein verhaal!

De eerste serie hoort bij het -inmiddels bekende- thema transport. Een selfie met de twee mannen op de fiets in het drukke verkeer is een onmogelijke opgave. Daarom maar een iets minder uitdagend alternatief: wat vervoert mijn fiets zoal nog meer? 5 Broden bijvoorbeeld (met voor de kenner wat sluikreclame voor House of Einstein), of ‘potgrond universeel’ (ja, het staat er echt!) en een plant. Wanneer ik geen bagage heb, gebruik ik liever de oude fiets van mijn vader, die in Tainan aan z’n derde leven begonnen is (die fiets dan he). Op de foto staat ‘ie in de ‘fietsenstalling’. Zo ziet het er hier op een mooie dag uit bij het strand. Want, zoals gezegd: fietsen doe je hier niet en op het strand liggen al helemaal niet!

Verder zie je hier nog wat een Taiwanees zoal meeneemt op zijn/haar scooter/fiets: alles. Zo gek ben ik dus nog niet. Dat ‘alles’ is overigens vaak gescheiden afval, dus óf karton, óf plastic, enzovoort. Deze variant met karton én een monitor is dus wel bijzonder!

Tenslotte nog een illustratie van hoe betaald parkeren hier geregeld is. Je kunt er geen bekeuring voor krijgen, al was dat wel het eerste waar Wouter aan dacht bij het zien van zijn eerste bonnetje achter de ruitenwisser. Maar je parkeert hier je auto en vervolgens stempelt een heer of dame elk uur je bonnetje af. Dat neem je binnen een aantal dagen mee naar de convenience store om te betalen. Klaar is Kees!

In het thema decoratie: Taiwanezen houden van versiering, kitsch, schreeuwerigheid. Soms pakt dat leuk uit: vrijwel elk elektriciteitskastje is voorzien van een kleurrijke beschildering of reclame. Ook mijn koffie ziet er regelmatig behoorlijk kunstig uit. Voordeuren en etalages zijn eveneens een plek om je uit te leven. Om de één of andere reden verdwijnt de winter/kerst hier nooit helemaal uit het straatbeeld. Sneeuw? In mei? In Tainan?

Bij diverse vieringen heb ik ronde borden met bloemen en spreuken zien staan. Ik ben nieuwsgierig wat de betekenis hiervan is, maar daar ben ik helaas nog niet achter…

En dan tenslotte nog de bonuscategorie ‘je hoort er hier echt bij, als…’ Met veel dank aan een superlieve Taiwanese dame voor alle vertalingen hebben Floris en Felix nu hun eigen Taiwanese versie van het consultatiebureauboekje. Inclusief inentingsoverzicht en in het geval van Floris zelfs al de eerste twee inentingen. Die superlieve dame bleek ik al eerder ontmoet te hebben bij een Paasactiviteit, wat een toeval in deze miljoenenstad!

Op 28 mei ontving ik een heuse ‘presidentiële melding’ op mijn telefoon. Nou, dan hoor je erbij hoor! Ik las het zelfs op nu.nl, dit was de militaire oefening vanwege het conflict tussen China en de ‘afvallige provincie’ Taiwan. Een half uur lang werd elke Taiwanees geacht binnen te blijven en te schuilen voor de fictieve Chinese aanval. Indrukwekkend hoe stil het op straat was!

En jawel, om af te sluiten met een lang verwachte ontknoping: het spoelglansmiddel bleek gewoon uitverkocht bij de Carrefour. Schoonmama heeft dus voor niks een koffer vol verscheept!

Transport: ‘did you really walk here?’

Het is wellicht de vraag die ik tot nu toe het meest gekregen heb hier: ‘did you really walk here?’ Voor een Taiwanees is lopen een middel om van appartement naar lift te komen, of van auto/scooter naar winkel (bij voorkeur maximaal 5 meter verderop). Grotere verplaatsingen vinden hier plaats per scooter en bij veel bagage per auto of taxi. Ook rijden er treinen. Stations liggen hier echter niet zoals ik gewend was in Nederland ‘om de hoek’, ook daarvoor heb je een scooter of auto nodig. Bussen zie je nauwelijks.

Het gevolg van de Taiwanese voorliefde voor gemotoriseerd verkeer is dat er werkelijk altijd kabaal is op straat. Het is daardoor lastig onderweg een gesprek te voeren. Hoogtepunt voor Floris zijn de vuilniswagens, want deze hebben allemaal een muziekje (dat overigens voor mij ook onder de noemer ‘kabaal’ valt) om aan te kondigen dat ze er aan komen. De sport is dan natuurlijk wie ‘m het eerste ziet.

De auto

Om een beetje te integreren, rijden wij sinds kort ook in Taiwan’s populairste auto. Door deze populariteit viel er qua kleur niks meer te kiezen, alle andere kleuren waren simpelweg alweer uitverkocht. Ik heb nog even voorgesteld om wat treinen op de auto te plakken, zodat ik me er ook in thuis zou voelen (zie foto rechts), maar helaas. Wij rijden nu in een lelijk blauw monster (zie foto links). Dat heeft ook één groot voordeel: je vindt ‘m altijd terug in de parkeergarage!

De scooter

De scooter is hier wat de fiets is in Nederland. De overheid stimuleert het gebruik van de fiets wel, maar dat staat echt nog in de kinderschoenen. Je ziet vooral oudere mensen en schoolkinderen op de fiets, en hier en daar rijdt een racefiets. De scooter is de baas. Voorsorteren en daardoor het volledige zebrapad blokkeren, auto’s de weg afsnijden, midden op de stoep parkeren; het is hier allemaal algemeen geaccepteerd. Helaas gaat dat niet altijd goed en hebben we ook al een aantal ongelukken gezien.

IMG_0272

‘Hollands transport’

Met onze kinderwagen hebben we veel bekijks. Er kunnen door de meerijplank maar liefst twéé kinderen in/op, dat is nog nooit vertoond in Taiwan! En dan zijn ze ook nog eens blond. Vaders (nooit moeders!) vragen of ze een foto mogen maken, want die willen ook zo’n fancy apparaat. En ja, ik ben helemaal komen lopen met dat ding. Met gevaar voor eigen leven. Een stoep is immers bedoeld om je scooter op te parkeren, dus lopen doe je maar op straat.

Ik ben benieuwd naar de reacties wanneer over een paar weken onze container aankomt. Dan komt daar een fiets uit waar maar liefst twéé kinderen op kunnen. Dat is nog nooit vertoond in Taiwan!