Categorie: Japan

Konnichiwa!

Wanneer je eindelijk een paar woorden begint te herkennen. Floris netjes ‘xiexie’ zegt als hij een koekje krijgt. Je niet meer glazig hoeft te kijken bij het afrekenen, omdat je bedragen inmiddels aardig verstaat. Dan is het hoog tijd voor een nieuwe onbekende taal. Hallo Japan!

Nee, we gaan niet weer verhuizen, we hebben onze eerste vakantie achter de rug. En aangezien Japan al heel lang op mijn verlanglijstje stond, heb ik nu mijn kans gegrepen. Opeens is Japan ‘om de hoek’ en is een ticket zo geboekt. Overigens vinden de Olympische spelen in 2020 ook in Japan plaats en begint over 2 dagen de (internationale) kaartverkoop, dus mijn alarmen zijn gezet. Hoe, met wie, etc. is een latere zorg zullen we maar zeggen. Hier wil ik, zeker na de fantastische ervaringen in Londen, naar toe!

Japan dus. Ik had torenhoge verwachtingen. Wellicht had ik Japan wat opgehemeld door het zo lang op mijn verlanglijstje te laten wachten. Of had ik het in mijn hoofd nog mooier gemaakt door alle enthousiaste verhalen van mensen die er al geweest waren. Mooi was het zeker, zonder twijfel. Maar of ik nou overdonderd was door het land als geheel? Nee. En dat komt zeker ook doordat we nu in Taiwan wonen besef ik.

Wat ik erg indrukwekkend vond, was de natuur. Die hebben we dan ook uitgebreid (en met één à twee kinderen op de rug) bewonderd. Zelfs buiten het seizoen vind je hier en daar nog kersenbloesem. Ook apen kom je overal tegen en in Nara natuurlijk de herten. Ik had overigens nog nooit van Nara gehoord, totdat ik vlak voor onze vakantie toevallig dit las.

Ook het eten is in Japan vaak van grote schoonheid. We hebben een aantal keer in een traditionele ryokan geslapen en in één daarvan ook gegeten. Wat je dan geserveerd krijgt, vaak in je eigen kamer, ziet er indrukwekkend uit! Maar ik moet bekennen: de smaak viel me soms wat tegen en na een aantal dagen begint het toch op te vallen dat de variatie niet erg groot is.

Buiten de deur eten was een uitdaging, omdat lastig te zien was wat er zich achter de ‘gordijnen’ van een restaurant bevond. Zowel qua eten als qua kinderstoelen. Zo bleef het elke keer een grote verrassing en hebben we zowel top als flop ervaren.

Japans dinerQua cultuur had ik meer verwacht van Japan. Zeker, de kastelen zijn erg indrukwekkend en de treinen ook. Maar de vriendelijkheid waar Japanners om bekend staan valt voor mij in het niet bij de vriendelijkheid van de gemiddelde Taiwanees. En de Japanse tempels zijn ook heus heel mooi. Maar onze lat ligt inmiddels hoog: in Tainan staan meer dan 1.600 officieel geregistreerde tempels in alle soorten en maten, dus je moet van goeden huize/tempel komen om mij nog te imponeren!

Maar wat voor mij de echte cultuurshock was: Japanners en het V-teken op foto’s. Ik wist dat ze het doen, maar dat het echt overal en altijd gebeurt was nieuw voor mij. Zie de voorbeelden hieronder. De setting: de Mishima skywalk, een reusachtige hangbrug over een mooi groen dal waarop je bij goed weer Mt. Fuji kunt zien. Wat doet een Japanner hier? Op de foto, met V-teken, met een hartvormige bloemenkrans. En dan snel door naar de rij bij spot nummer twee, om op de foto te gaan, met V-teken, met de skywalk. Waarom?!

Inmiddels zijn we weer thuis in Taiwan. Het huis voelt inmiddels al echt als thuis, al moeten er nog wel wat dingetjes aan gebeuren. Maar ja, is dat niet in elk thuis het geval? Binnenkort beginnen mijn taallessen eindelijk. En daar kijk ik erg naar uit, want het tripje naar Japan doet me weer extra beseffen hoe zat ik het ben om hele dagen thuis te zitten en maar beperkt dingen te kunnen ondernemen. Schoolbank, ik kom er aan!