Categorie: Gezondheidszorg

Zeg mondkapje, waar ga je hene?

Inmiddels zijn we hier al 55 dagen zonder nieuwe Coronabesmettingen en liggen er nog slechts 7 besmette personen in het ziekenhuis. Langzaamaan beginnen landen hun grenzen weer open te stellen voor buitenlanders, maar Taiwan is hier vrijwel nooit bij. Dat blijft toch politiek te ingewikkeld?

Hoe het ook zij, Taiwan is al een tijdje terug een charmeoffensief begonnen richting de rest van de wereld, met de boodschap ‘Health for all, Taiwan can help’. Een belangrijk onderdeel hiervan is het leveren van mondkapjes aan het buitenland. Omdat Taiwan de ernst van de situatie al heel vroeg inzag, is de productie van mondkapjes (口罩)hier al snel opgeschaald. Met als gevolg dat er hier nooit een tekort geweest is en er al snel ook mondkapjes aan het buitenland geleverd konden worden.

Sinds kort zijn we weer een stap verder: er is tijd voor leuke designs op de ‘standaard’ mondkapjes. En dat blijkt buitengewoon interessant voor de mondkapjesminnende Taiwanees: zowel online als in de fysieke winkels waren deze binnen enkele minuten uitverkocht. Toegegeven, ze zijn grappig. Maar om nu in de rij te gaan staan voor een fashionable wegwerpartikel? Ik begrijp het niet. Lekker dicht op elkaar in de rij staan, om iets te kopen dat besmettingen moet voorkomen, terwijl je dat ook kunt voorkomen door niet te dicht op elkaar te gaan staan…?

Overigens verandert het beleid voor het kopen en ophalen van mondkapjes hier voortdurend. Konden we eerst alleen maar naar de apotheek, waarbij het eindcijfer van je verzekering bepaalde op welke dagen je kon gaan (oftewel: Wouter en ik niet tegelijk), tegenwoordig kun je ook bij een convenience store vooruit bestellen. Al is ons dat tot nu toe niet gelukt, want ook daarvoor gelden weer allerlei regels die wij blijkbaar niet goed toepassen!

Het lijkt er gelukkig op, dat de maatregelen snel versoepeld zullen worden en mondkapjes worden nu al op steeds minder plekken verplicht gesteld. Op de universiteit geldt de verplichting nog wel, maar de praktijk is inmiddels dat je het kapje één minuut opzet zodat je het gebouw in mag, om het vervolgens weer in je tas op te bergen voor de volgende dag.

Hoe het ook zij, gelukkig lijkt de Corona-situatie hier onder controle en het lijkt erop dat dat op steeds meer plekken zo is. Nu dus maar hopen dat we op korte termijn alsnog ons bezoek aan Nederland kunnen gaan plannen!

De familie Mondkap

Nederland is sinds kort in de ban van het Coronavirus, maar Taiwan was dat natuurlijk al wat langer. China ligt hier nu eenmaal om de hoek. Voor de geïnteresseerden: in Taiwan werd de eerste besmetting op 21 januari vastgesteld, inmiddels zijn er 42 gevallen bekend (3 maart 2020). In Nederland werd de eerste besmetting op 27 februari vastgesteld en staat de teller inmiddels op 24.

Wat me opvalt is dat wij al tijden allerlei vragen krijgen van mensen in Nederland. Van “Merken jullie iets van het virus?” en “Is het eng daar?” tot “Jullie temperatuur wordt toch niet echt steeds gemeten he?” en “Doen jullie mee met die mondkapjesgekte?” Nee, het is hier niet eng; ja, onze temperatuur wordt regelmatig opgenomen en ja, Floris en Felix komen zonder mondkapje de school/opvang niet meer in. Maar ik heb vooral bewondering voor hoe voortvarend de bestrijding van ‘武漢肺炎’ hier aangepakt wordt en hoe goed de informatieverstrekking is. En het lijkt te werken: na 6 weken ‘slechts’ 42 besmettingen vind ik een knappe score. Ik ben benieuwd waar de Nederlandse teller na 6 weken op staat!

De familie Mondkap
Een kleine greep uit onze mondkapcollectie.

 

 

Nu het virus ook in Nederland aangekomen is, lijkt dat de plek waar onnodig paniek gezaaid wordt. Ik kan er natuurlijk niet echt over oordelen, want ik zit hier in Taiwan, maar ik zal een voorbeeld geven waarop mijn gevoel gebaseerd is. Dit is een artikel uit Nederland. Deze kwaliteitskrant stelt “Het aantal besmette personen steeg in korte tijd al naar enkele tientallen. Van veel inwoners wordt vermoed dat ze ook het virus hebben opgelopen.” En zet daarnaast dit stuk, geschreven door een Taiwanees: Taiwan. Het tweede stuk geeft goed weer hoe men zich hier voelt: we gaan dit samen oplossen!

Vooralsnog maak ik me dus geen zorgen. Ik was mijn handen extra vaak en goed, zorg ervoor dat Floris en Felix dat ook doen en laat ze hun mondkapje dragen naar school/opvang. Ze zijn er inmiddels zo aan gewend, dat met name Felix nogal eens boos wordt als ik het kapje na de opvang af probeer te doen!

Ik denk zelfs, dat de virusuitbraak uiteindelijk ook een positief gevolg kan hebben voor Taiwan. Steeds meer landen zien in dat het niet logisch is om Taiwan als onderdeel van China te zien (al worden in de meeste statistieken de Covid-19 gevallen in Taiwan nog steeds meegerekend in de aantallen voor China) en te weren uit organisaties als de WHO. Wellicht kan het virus dus nog íets nuttigs doen en Taiwan helpen aan de status die het in mijn ogen verdient!

 

 

 

Een beeld zegt meer dan 1000 woorden

Ondanks het feit dat ik van schrijven houd, deze keer toch een beeldverhaal. Het cliché is hier namelijk zeker waar: soms zegt een beeld meer dan duizend woorden. En omdat ik het toch niet helemaal laten kan, toch bij elke fotoserie een klein verhaal!

De eerste serie hoort bij het -inmiddels bekende- thema transport. Een selfie met de twee mannen op de fiets in het drukke verkeer is een onmogelijke opgave. Daarom maar een iets minder uitdagend alternatief: wat vervoert mijn fiets zoal nog meer? 5 Broden bijvoorbeeld (met voor de kenner wat sluikreclame voor House of Einstein), of ‘potgrond universeel’ (ja, het staat er echt!) en een plant. Wanneer ik geen bagage heb, gebruik ik liever de oude fiets van mijn vader, die in Tainan aan z’n derde leven begonnen is (die fiets dan he). Op de foto staat ‘ie in de ‘fietsenstalling’. Zo ziet het er hier op een mooie dag uit bij het strand. Want, zoals gezegd: fietsen doe je hier niet en op het strand liggen al helemaal niet!

Verder zie je hier nog wat een Taiwanees zoal meeneemt op zijn/haar scooter/fiets: alles. Zo gek ben ik dus nog niet. Dat ‘alles’ is overigens vaak gescheiden afval, dus óf karton, óf plastic, enzovoort. Deze variant met karton én een monitor is dus wel bijzonder!

Tenslotte nog een illustratie van hoe betaald parkeren hier geregeld is. Je kunt er geen bekeuring voor krijgen, al was dat wel het eerste waar Wouter aan dacht bij het zien van zijn eerste bonnetje achter de ruitenwisser. Maar je parkeert hier je auto en vervolgens stempelt een heer of dame elk uur je bonnetje af. Dat neem je binnen een aantal dagen mee naar de convenience store om te betalen. Klaar is Kees!

In het thema decoratie: Taiwanezen houden van versiering, kitsch, schreeuwerigheid. Soms pakt dat leuk uit: vrijwel elk elektriciteitskastje is voorzien van een kleurrijke beschildering of reclame. Ook mijn koffie ziet er regelmatig behoorlijk kunstig uit. Voordeuren en etalages zijn eveneens een plek om je uit te leven. Om de één of andere reden verdwijnt de winter/kerst hier nooit helemaal uit het straatbeeld. Sneeuw? In mei? In Tainan?

Bij diverse vieringen heb ik ronde borden met bloemen en spreuken zien staan. Ik ben nieuwsgierig wat de betekenis hiervan is, maar daar ben ik helaas nog niet achter…

En dan tenslotte nog de bonuscategorie ‘je hoort er hier echt bij, als…’ Met veel dank aan een superlieve Taiwanese dame voor alle vertalingen hebben Floris en Felix nu hun eigen Taiwanese versie van het consultatiebureauboekje. Inclusief inentingsoverzicht en in het geval van Floris zelfs al de eerste twee inentingen. Die superlieve dame bleek ik al eerder ontmoet te hebben bij een Paasactiviteit, wat een toeval in deze miljoenenstad!

Op 28 mei ontving ik een heuse ‘presidentiële melding’ op mijn telefoon. Nou, dan hoor je erbij hoor! Ik las het zelfs op nu.nl, dit was de militaire oefening vanwege het conflict tussen China en de ‘afvallige provincie’ Taiwan. Een half uur lang werd elke Taiwanees geacht binnen te blijven en te schuilen voor de fictieve Chinese aanval. Indrukwekkend hoe stil het op straat was!

En jawel, om af te sluiten met een lang verwachte ontknoping: het spoelglansmiddel bleek gewoon uitverkocht bij de Carrefour. Schoonmama heeft dus voor niks een koffer vol verscheept!

Opschudding en opwinding!

Voor alles is een eerste keer en aan eerste keren hier geen gebrek. Sommige eerste keren zijn noodzakelijk, niet bijster spannend of gewoon leuk (eerste keer met de bus, eerste keer een taxi bestellen met de taxi-app die volledig in het Chinees werkt, eerste keer naar de night market, of voor het eerst je parkeergeld betalen in een seven-eleven). Andere eerste keren blijven me echter wat langer bij!

Zo was daar de eerste keer in het ziekenhuis. Felix kreeg door onze onoplettendheid de primeur. De medewerkers hier in het appartementencomplex blijven onverminderd behulpzaam. Dat zorgt echter ook af en toe voor onverwachte situaties. Toen wij voor de deur met z’n allen uit een taxi stapten, schoot een medewerker ons te hulp. Tassen en kinderen uitladen, kinderwagen in elkaar zetten, rijden maar. Iedereen deed iets nuttigs, maar niemand controleerde of de riempjes van de kinderwagen vast zaten. Daar kwamen we vervolgens snel achter, doordat Felix ontsnapte en voorover op de stenen vloer viel. Het leek mee te vallen, maar op zijn voorhoofd groeide een enorme bult. Dus toch voor de zekerheid een ziekenhuis gezocht. Ook hierin kregen we hulp, dus het ziekenhuis was zo gevonden. Het bleek bij binnenkomst echter compleet verlaten… Is iedereen in Taiwan in het weekend gezond?!

De eerste hulp bleek in een ander gebouw te zijn. Daar werden we vriendelijk ontvangen en bijgestaan door behulpzame dames. Na controle bleek er gelukkig inderdaad niets aan de hand met Felix. Met een hoop andere mensen was overigens wel wat aan de hand. In de ruimte waar wij wachtten was het een komen en gaan van mensen met kwalen, met eigen transport of vanuit de ziekenauto. Het behandelsysteem ontging me een beetje: wij werden gelukkig redelijk snel geholpen, maar er heeft ook de hele tijd dat wij binnen waren een man met bebloed verband op een bedje in de hoek gelegen. ‘Kijk mama, die meneer ligt lekker te slapen,’ zei Floris.

IMG_0279

Thuis bleek dat er ook wat besmettelijke kwalen waren in het ziekenhuis; de dag na ons bezoek beleefde ik mijn eerste keer ‘ziek zijn in Taiwan’. Op zich niet heel spannend, ware het niet dat ik in mijn bed ruw gewekt werd door nog een andere ‘eerste keer’: een aardbeving! Ok, dit was geen echte eerste keer, maar ik vond het wel indrukwekkend. De ramen trilden, ik golfde in bed heen en weer. Toen ik besefte wat er gebeurde, besloot ik uit het raam te kijken om te peilen wat de rest van Tainan hiervan vond. Dat was wel duidelijk: niets. Het leven ging onverstoorbaar voort. Wat in Nederland absoluut groot voorpaginanieuws geweest zou zijn, behoort hier tot de orde van de dag.

Het behulpzame personeel besefte wel dat de aardbeving voor ons een bijzondere eerste keer geweest moest zijn en informeerde nog: ‘did you feel it?’ Yes, we did!