Categorie: Eten en drinken

A walk in the supermarket

Nadat wij naar Taiwan verhuisden, viel het me al snel op dat er hier werkelijk op elke straathoek een supermarkt te vinden is. Er zijn diverse ketens (PX mart/全聯, RT mart/大潤發, Carrefour/家樂福), maar ook veel losstaande zaken. Heel handig dus, altijd een supermarkt in de buurt. De ene supermarkt is echter de andere niet! Het principe van een supermarkt is uiteraard dat alle verschillende levensmiddelen (en meer) onder één dak te vinden zijn, maar wélke levensmiddelen dat zijn, verschilt blijkbaar enorm van winkel tot winkel en van land tot land.

Ik had de behoefte om de verschillen tussen een Nederlandse en een Taiwanese supermarkt te visualiseren (jaja, die bouwkundige beroepsdeformatie zit er blijkbaar nog steeds in). Ik ga jullie dus deze keer vermoeien/vermaken met twee tekeningen die mijn beleving van de supermarkt weergeven!

De Nederlandse supermarkt gezien door de ogen van een Taiwanees

Sommige dingen zijn natuurlijk inkoppers: waar je in Nederland bij binnenkomst al tegen de piepers opbotst, is de Taiwanese supermarkt volgestouwd met rijst. De kleinste verpakking die je na goed zoeken kunt vinden, is 1,5 kg. De grootste… Ik weet het niet eens. Ik denk dat we er in Nederland in een jaar nog niet doorheen zouden zijn. Daarnaast zijn er hier uiteraard naast vlees (kippen en varkens uit Taiwan, koeien uit Australië of Amerika) ook veel vis en schaal- en schelpdieren te krijgen.

Maar naast de voor de hand liggende verschillen, ben ik vooral veel dingen tegengekomen die ik nooit eerder bedacht had. Zo mis ik het Nederlandse brood enorm. Een volkoren boterham die je maag vult, of gewoon een lekker broodje hagelslag… Mmm! In het begin heb ik hier diverse malen de fout gemaakt te denken dat ik lekker brood gevonden had. Dan nam ik een hap… En beet ik in een niet nader te definiëren vulling. Niet zo mmm! Bovendien is al het brood hier wit én precies niet te krijgen rond ontbijt- of lunchtijd. Het is namelijk voor de Taiwanees geen maaltijd, maar meer een snack.

In de Taiwanese supermarkt, maar ook bijvoorbeeld bij de drogist, is er een in mijn ogen bizarre hoeveelheid shampoo te verkrijgen, maar nauwelijks deodorant. Taiwanezen zijn geobsedeerd door hun haar en vrijwel niemand heeft zijn/haar eigen natuurlijke haarkleur. Bruin is favoriet, maar ook een rode, blauwe of blonde glans doen het goed. Oók bij mannen. En inmiddels ben ik gaan geloven dat wij Nederlanders meer zweten dan Taiwanezen, want ondanks dat er maar weinig deo te koop is, kom ik zelden een ‘stinkende’ Taiwanees of een Taiwanees met zweetplekken tegen. Zelfs niet na het sporten.

Wat me overigens ook verbaast in de Taiwanese supermarkt is de ordening, of het gebrek daaraan. Voor een deel heeft dat te maken met aanbiedingen: wat in de aanbieding is, verhuist naar een plek die schreeuwt om aandacht. Kijk mij in de aanbieding zijn! Ik weet dat we dit in Nederland ook doen door producten op de kop van een gangpad te plaatsen, maar dat is héél subtiel in vergelijking met de Taiwanese methode. Daarnaast verhuizen producten hier ook heel vaak van plek en sowieso hebben ze niet één plek, maar meerdere, met name groente en fruit. Hier wat komkommers, daar nog wat meer van dezelfde komkommers, verderop de nog wat grotere komkommers… Het is elke keer weer een speurtocht.

Ook de schappen voor snacks en snoep verschillen hier erg van de Nederlandse. Taiwanezen houden van gedroogd voedsel (want lang houdbaar?): vlees/jerky, fruit, visjes tussen de pinda’s of gedroogde vissnoepjes. Taiwanese ouders zijn heel huiverig om hun kinderen een zoet snoepje te geven, maar koekjes krijgen ze aan de lopende band. En de snoepjes krijgen ze alsnog van oma op straat. Die haat-/liefdeverhouding met snoep voelt voor mij heel onnatuurlijk, te meer nog daar vooral in Tainan vrijwel al het eten zoet is en er bijvoorbeeld zelfs aan verse fruitsappen als je niet op tijd ingrijpt nog wat lepels suiker toegevoegd worden. En om nog even op het brood terug te komen: ik dacht laatst lekkere knoflookbruschetta’s gevonden te hebben, nam een hap en de suiker kwam nog net niet mijn neus uit. Iew!

De Taiwanese supermarkt gezien door de ogen van een Nederlander

Taiwan is niet zo multicultureel als Nederland. Er wonen weliswaar circa 800.000 buitenlanders, maar meer dan 90% hiervan komt uit Zuidoost Azië. Dit gegeven wordt ook weerspiegeld in de supermarkt: waar in Nederland de buitenlandse producten inmiddels verspreid liggen door de hele supermarkt, heeft een Taiwanese supermarkt vaak één gangpad met import, gerangschikt op land. Populair zijn Thailand, Indonesië, Japan, Frankrijk en Italië. Dit gangpad sla ik dus nooit over! Na twee jaar zijn er echter nog diverse paden die ik wel oversla, omdat ik geen idee heb wat daar in de pakjes en zakjes zit of hoe ik het moet gebruiken. In het begin probeerde ik de etiketten nog te lezen/vertalen, maar dat kostte me zo veel tijd, dat ik het maar bij de bekende weg houd nu.

Tenslotte is er nog één ding dat hier ook echt niet onvermeld mag blijven: doordat zoveel Taiwanezen een huisdier nemen ter vervanging van een kind, zien de dierenwinkels er hier ook uit als supermarkt. Zowel qua grootte als qua assortiment doen ze niet onder voor hun menselijke tegenhanger. Maar het zal misschien duidelijk zijn dat ik al genoeg moeite heb om in de gewone supermarkt mijn boodschappen te vinden, ik ben dus blij dat ik deze dierensupermarkt over kan slaan!

Taiwan, wat weet jij ervan?

Het zit erop, geen Chinese lessen meer voor mij! Nu begint het praktijkgedeelte: hoe goed begrijpen de Taiwanezen op straat mij nu en hoe goed begrijp ik hen? Maar behalve de taal zijn er voor mij nog steeds veel dingen moeilijk te volgen hier in Taiwan. Daarom hierbij een test: begrijpen jullie Taiwan inmiddels wel?


1. Wanneer een Taiwanees iets nieuws koopt…

A. … laat hij dit zo lang mogelijk in het plastic zitten, zelfs wanneer hij het al in gebruik heeft genomen. Niet alleen voor de hand liggende dingen als koekjes en snoepjes, maar ook de nieuwe lamp aan de muur of het whiteboard in het klaslokaal.

B. … stalt hij dit op een goed zichtbare plek uit. Taiwan maakt een snelle ontwikkeling door en als je het je kunt veroorloven moderne, dure dingen te kopen, wil je dat aan iedereen laten zien! En daarna ook met iedereen delen.

C. … neemt hij het eerst mee naar de tempel om de zegen van goden en voorouders te krijgen. Krijgt hij die zegen niet, dan zal hij de spullen ruilen of weggeven. Toch gebruiken brengt namelijk ongeluk.


2. Hoe smaakt het gerecht op de foto?

A. Zoet, het is een dessert met witte chocolade en caramel.

B. Zout, het is een bijgerecht met onder andere ei en tofu.

C. Heet, het is een voorgerecht met tofu en rode pepers.


3. Wat is de ergste straf die je kunt krijgen wanneer je fout parkeert in de garage van ASML?

A. Je naam + je daad worden binnen het hele bedrijf gecommuniceerd. Het is een schande wat je gedaan hebt!

B. Je recht op een parkeerplek wordt je voor een maand afgenomen. Zo moet je buiten de garage parkeren en heb je tijdens het lopen naar kantoor tijd om je zonde te overdenken.

C. Je moet bij je leidinggevende langskomen en die legt je nog eens in detail uit wat de spelregels van parkeren zijn. Aangezien hij hoger staat in de hiërarchie luister je sowieso naar hem.


4. Welk produkt is in Taiwan niet te koop?

A. Zure matten (snoep). Die nostalgie moet je toch echt in Nederland zoeken.

B. Stroopwafels. Echt iets om naar uit te kijken wanneer we weer naar Nederland gaan!

C. Wattenschijfjes. Het heeft geen zin om te zoeken naar een ronde verpakking, want daar doen ze hier niet aan.


5. Wat bedoelen ze in Taiwan met een ‘payment receipt’?

A. Een ‘payment receipt’ natuurlijk. Dat wil zeggen een bewijs dat je betaald hebt.

B. Een ‘payment reminder’. Een vriendelijk doch dringend verzoek om nu echt eens die rekening te betalen.

C. Een ‘invoice’. Dat wil zeggen dat je nog moet betalen.


6. Nog een vraag in de categorie ‘betalingen’. Puur hypothetisch: stel, je koopt een scooter, maar je betaalt per ongeluk de bijbehorende maandelijkse kosten voor de batterij niet. Dan…

A. … krijg je na een maand een ‘payment reminder’. Na twee maanden krijg je de volgende. Na drie maanden stoppen ze je abonnement, zodat je niet meer verder kunt rijden. Gelukkig kun je dit na betalen van een boete weer ongedaan maken.

B. … gebeurt er een jaar lang niks. Na een jaar krijg je bij het verwisselen van de batterij een melding dat het nu echt wel eens tijd wordt om te betalen. Wanneer je dan 12 maanden in één keer betaalt, kun je weer probleemloos verder rijden.

C. … gebeurt er niks. Je rijdt gewoon lekker door, maar voelt je wel schuldig dus besluit toch maar na te gaan waar het mis gegaan is.


7. Wat kun je hier mee het stadion innemen wanneer je naar een honkbalwedstrijd gaat kijken?

A. Niks. Er wordt heel streng gecontroleerd.

B. Eten en drinken. Dat mag je in Taiwan vrijwel overal mee naar binnen nemen, zelfs wanneer je bijvoorbeeld een restaurant binnen gaat.

C. Een enorme ventilator, want het kan heet zijn op de tribune!


8. Wat was dit jaar in Taiwan een enorm populair vaderdagcadeau?

A. Een vlucht in een Hello Kitty-vliegtuig naar nergens. Gewoon om in Corona-tijden de vliegervaring weer eens mee te kunnen maken, kon je inchecken, opstijgen en weer op dezelfde plek landen.

B. Een pakket met matchende t-shirts voor het hele gezien, zodat iedereen kan zien welke fantastische familie bij jou hoort!

C. Een georganiseerde groepsreis voor papa’s plus familie naar een aantal hotspots in Taiwan, om ondanks de Corona toch weer een beetje het reisgevoel te krijgen.


9. In Taiwan kun je in elke 7-eleven (convenience store)…

A. … eten en drinken kopen, slapen, tickets voor o.a. de trein en sportwedstrijden kopen, vaste lasten betalen.

B. … geld pinnen, naar het toilet gaan, mondkapjes bestellen en ophalen, een taxi bestellen.

C. … toiletartikelen kopen, pakjes ophalen, een telefoonabonnement afsluiten, kopiëren.


10. Waaraan kan ik merken dat ik Taiwanees begin te worden?

A. Ik vind rijst en noodles als ontbijt gewoon en kijk vreemd op wanneer er opeens boterhammen op mijn bord liggen.

B. Iemand uit Nederland vraagt me of er nog bijzonderheden zijn en ik vergeet te vertellen dat er diezelfde dag 6 aardbevingen hebben plaatsgevonden in Tainan.

C. Ik haal links en rechts in en verleen geen voorrang meer aan voetgangers.


En dan hier: de antwoorden. Mocht je interesse hebben in het achterliggende verhaal, laat dan vooral een berichtje achter!

1A 2B 3A 4C 5C 6B 7BC 8A 9A 10B

Van die kleine dingen…

Terwijl de wereld in de ban is van “dat ene grote ding”, blijven mij hier in Taiwan een heleboel kleine dingen opvallen. Inmiddels zijn we al over de helft van ons verblijf hier (althans, dat denken we!), maar nog steeds voel ik me vaak toeschouwer. Of misschien is ‘observeerder’ wel een betere term. Ik zie kleine dingen en maak kleine dingen mee die voor een Taiwanees heel vanzelfsprekend zijn, maar die mij nog steeds verbazen.

Bijvoorbeeld: het is vrijdagmiddag, iedereen heeft hard gewerkt en/of gestudeerd, tijd voor ontspanning dus. Als Nederlander denk ik dan: tijd voor een lekker drankje, met vrienden op een terras of in de kroeg. Maar dat gaat hier zomaar niet. Een Taiwanese kroeg, als je er al één vindt hier in Tainan, opent haar deuren pas om 22u. Of beter gezegd: de deur is vaak wel open, maar de kroeg is dan nog een (alcoholloos) restaurantje. Wat drinken voor ons is, is eten voor de Taiwanees. Waar wij prima wat kunnen drinken zonder te eten, kan een Taiwanees prima iets eten zonder te drinken.

En over eten gesproken: friet/patat is hier een ontbijt. Talloze ontbijt-/lunch-/brunchtentjes serveren een hamburger met friet. Lang niet zo lekker als een echte ‘westerse’ hamburger, maar het wordt hier wel verkocht. Maar o wee, mocht je na 14.00u zin hebben in dergelijk eten, dan sta je hier letterlijk voor een dichte deur!

IMG-20200330-WA0003
Floris past zich goed aan aan de omgeving

 

Wat dan wel weer erg fijn is: de ongelofelijk lage prijzen van eten en drinken hier. Ik schreef er al eerder over, maar het blijft me regelmatig verbazen. En het allerfijnste: je wordt niet bedonderd. Ook wanneer je naar een pretpark of een dierentuin gaat, zijn de prijzen daar binnen laag. Geen verdriedubbeling omdat ze weten dat er geen alternatieven zijn, nee, gewoon dezelfde prijs als ‘buiten’.

Waar ik ook al eerder over schreef, is het verkeer hier. Ik blijf me minimaal één keer per week verbazen aan het gebrek aan ruimtelijk inzicht/respect voor fietsers/geduld van automobilisten. Ik weet nog steeds niet zeker welke van deze drie de echte veroorzaker is van het feit dat ik regelmatig doodsangsten uitsta, omdat de auto links naast mij besluit rechtsaf te slaan zonder rekening met mij te houden. Alsof ik niet besta en vaak ook zonder richting aan te geven komt de auto naar rechts. Tot nu toe heb ik steeds uit kunnen wijken, kunnen remmen of soms besefte de bestuurder alsnog dat hij toch niet door me heen kon. Maar er komt een keer dat dit fout gaat…

Wél een welkome aanvulling op het verkeer is onze roze vriend de Gogoro. Wouter gaat er tegenwoordig regelmatig mee naar zijn werk (hij werkt nu overigens vanwege de Corona grotendeels thuis), Floris wordt er graag op naar school gebracht en ook ik maak inmiddels soms een ritje. En het humeur van de Gogoro is een stuk beter dan dat van mij op de fiets: hij zingt ‘happy birthday’ voor je op de dag dat je jarig bent!

Er is tenslotte nog één ‘dingetje’, dat voor Taiwanezen niets voorstelt, maar voor mij een kwelling is: rijen. Voor een Taiwanees is in de rij staan net zoiets als naar het toilet gaan: het hoort erbij. In de rij staan voor het toilet dus ook. Of voor de lunch. Voor het kopen van mondkapjes. De Corona-temperatuurcheck. Een Taiwanees pakt zijn telefoon, kijkt een filmpje, checkt Instagram en wacht geduldig af. Bij mij gebeurt er echter iets heel anders: ik krijg allemaal ideeën om dergelijke processen te verbeteren en daarmee de rijen te beperken. Maar de grap is: dat wil een Taiwanees helemaal niet! Wachten hoort er gewoon bij. Ik oefen dus maar met wachten op de dag dat een Taiwanees mijn geniale ideeën wil horen…

 

 

 

 

Het eten is klaar!

Taiwan staat bekend om haar lekkere gerechten. Maar ze hebben hier óók veel delicatessen die ik liever maar één keer eet. Gewoon, om te kunnen zeggen dat ik het gegeten heb. Denk aan rijstcake van varkensbloed, kippenpoten (ja, echt de poten inclusief zwemvliezen), of de befaamde stinky tofu. Er zijn genoeg andere lekkernijen om uit te kiezen die toch wat dichter bij mijn westerse voorkeuren liggen. Maar ja, hoe te bestellen met mijn vocabulaire na slechts drie weken Chinese les?

Eén van de manieren blijkt het volgen van het keuzevak ‘conversatie’. In les 1 heb ik geleerd mijn drankjes in het Chinees te bestellen, na les 2 kan ik eindelijk ook wat eetgerelateerde woorden herkennen. Ik weet nu waar ik naar moet zoeken om kip of rund op mijn bord te krijgen. Zie hieronder mijn schrijfhuiswerk. Eén portie stinky tofu voor degene die me vertelt wat ik daar besteld heb!

Een tweede manier is eten online bestellen. Dit levert wisselende resultaten. Na wat gehannes met google translate rolt er meestal wel een bestelling uit, maar de kwaliteit hiervan wisselt tot nu toe nogal. Soms is het heerlijk, soms missen er delen van de bestelling, soms eindigen we met een kleffe hap. Uber Eats geeft als internationale organisatie de leukste screenshots: ‘Bedankt voor je bestelling, 伊琳’ (Yi Lin). Jawel, ik heb een nieuwe Taiwanese identiteit. Onmisbaar voor wie hier online iets wil bestellen.

De meeste locals gaan hier voor manier drie: onderweg naar huis wat afhalen bij één van de vele winkeltjes, stalletjes en marktjes. Rondom mijn universiteit is veel lekkers te vinden, dus doe ik voor mijn lunch inmiddels hetzelfde. Samen met mijn nieuwe Indonesische vriendin haal ik een ‘biandang’ (lunchbox) gevuld met groente, kip en rijst. Kosten: omgerekend 1,60 euro.

Het enige probleem tot nu toe is de timing van het avondeten. Voordat mijn lessen begonnen, had ik tijd zat om te koken. Nu haal ik dat vaak niet meer. Ook eten halen onderweg zit er niet in: met drie personen en twee tassen op de fiets past er niet ook nog een tas met eten bij. Wat ik nu dus maar doe: eten meenemen van één van de stalletjes rondom de universiteit en dat later opwarmen of gewoon koud opeten. Met de temperaturen hier is een warme maaltijd zeker niet altijd nodig en bovendien hebben we alle vier ’s middags ook al warm gegeten.

Onze vaardigheden qua eten gaan in elk geval met sprongen vooruit. Zo kunnen we inmiddels werkelijk alles met stokjes eten, van de kleinste korreltjes rijst tot frites. Ook leert Floris op school de belangrijke (weliswaar Japanse) basisvaardigheid ‘sushi rollen’. Dat zal van pas gaan komen als hij over een paar jaar voor ons gaat koken!