Bezweken onder de druk van het systeem

‘Twee studenten in Tainan overleden door zelfdoding’, was hier onlangs in het nieuws. Maar groot nieuws is het helaas al lang niet meer. Zelfdoding onder scholieren en studenten komt hier vaak voor, net zoals in vele andere Aziatisch landen. De druk om te presteren is hier zo enorm groot, dat studenten het vaak simpelweg niet meer trekken en geen andere uitweg meer zien dan uit het leven te stappen.

Ik ben hier natuurlijk niet lang genoeg om volledig te kunnen begrijpen hoe de samenleving van Taiwan in elkaar zit. Maar op het gebied van onderwijs heb ik inmiddels een aantal dingen meegemaakt en gezien en helaas stemmen mij die over het algemeen niet vrolijk. Uiteraard zal het verschil in cultuur hierin een rol spelen, maar het lijkt er op dat hoe langer hoe meer Taiwanezen ook tegen het systeem in opstand komen.

Veel Taiwanese gezinnen bestaan uit moeder, vader en één kind. Voor zover ik weet is de éénkindpolitiek hier nooit doorgevoerd, dus daar ligt het niet aan. Dat er niet meer kinderen komen, komt vaak doordat ouders daar geen geld en/of tijd voor hebben. Een groot deel van de tijd gaat op aan heel hard werken. En dan is er nog een ander fenomeen: steeds meer gezinnen bestaan uit moeder, vader en huisdier. Want een huisdier is nu eenmaal goedkoper en vraagt (relatief) minder aandacht. Vaak is dit huisdier een hond, die vervolgens als een heuse baby in een ‘kinderwagen’ overal naartoe gereden wordt!

Maar terug naar de kinderen. Of beter gezegd: terug naar dat ene kind. Dat betekent één kans op een mooie toekomst. En dus projecteren Taiwanese ouders al hun hoop, verwachtingen en dromen op dat kind. Met als gevolg dat het kind al van jongs af aan moet presteren. Niet alleen tijdens de reguliere schooltijd, die al vanaf het begin gevuld wordt met les in onder andere Chinese karakters, rekenen en Engels (zo kreeg Felix met zijn nét twee jaar oud al huiswerk mee en kan hij sommige karakters al lezen). Maar ook ná de reguliere schooltijd, wanneer vrijwel elk Taiwanees kind naar extra lessen muziek, Engels of sport gestuurd wordt. Er bestaan hiervoor speciale klassen/scholen: 補習班, bǔxíbān. Vaak bepalen de ouders ook welke vervolgstudie het meest ‘geschikt’ is voor hun kind.

Welke les het ook is, steeds wordt het kind gestimuleerd de maximale score te halen. Een hoog cijfer is niet goed genoeg, het moet perfect zijn. Dit is in grote delen van Azië hoe het werkt, getuige ook de cartoon die ik laatst vond van de hand van een Chinese dame die ook veel tijd doorbracht in Europa en Amerika (zie hieronder). Vaak ook worden de resultaten van alle studenten op score gerangschikt en weet je dus de ‘nummer hoeveel’ van je klas je bent. Zo is dus niet het cijfer belangrijk, maar je positie ten opzichte van de rest!

Geen 100 procent score…

Wat opvalt is dat discipline en volhardendheid hier vaak belangrijker gevonden worden dan talent. Met andere woorden: als je er maar genoeg tijd in stopt, kun je alles leren. En dat is dus wat veel Taiwanese kinderen (moeten) doen. De resultaten liegen er over het algemeen niet om, veel Taiwanezen zijn hoogopgeleid en internationaal gezien scoren de onderwijsresultaten hoog. Kleine kanttekening: deze resultaten bestaan puur uit cijfers, examenresultaten etc. En zeggen dus weinig over bijvoorbeeld de daadwerkelijke vaardigheden van een student.

De prijs die voor deze resultaten betaald wordt is in mijn westerse ogen veel te hoog. Waar is de tijd dat kinderen buiten kunnen spelen? Even niks hoeven en uit kunnen rusten? Sociale vaardigheden leren? Of simpelweg hun eigen talenten en interesses mogen ontdekken? Daarnaast is er nog een tweede, meer praktisch probleem: er zijn inmiddels zoveel hoog opgeleide Taiwanezen, dat het aantal banen op niveau hier ver bij achter blijft. In de praktijk hebben vele Taiwanezen dus een baan die niet past bij hun opleidingsniveau. Nu is dit niet per definitie een probleem, maar je kunt je de teleurstelling voorstellen wanneer je na jaren van keihard studeren genoegen moet nemen met een baan die je niet voor ogen had.

Maar dat gaat tenminste nog over die Taiwanezen die het redden tot het einde van hun studie en die überhaupt een baan vinden. Want een aantal studenten zal de arbeidsmarkt helemaal nooit betreden: ze plegen voortijdig zelfmoord. De druk wordt te hoog, de studie te moeilijk, of het humeur van de ouders te slecht. Deze studenten vinden dat ze falen en zien geen andere uitweg dan een einde te maken aan hun leven.

Ik heb geprobeerd concrete cijfers te vinden over de situatie hier, maar dat is me helaas niet gelukt. Voor wie geïnteresseerd is in meer heb ik wel een aantal andere bronnen:

Drie Taiwanese studenten in gesprek met elkaar

Een vader die zich afvraagt of zijn dochter naar een Taiwanese of een Britse school zal gaan

En niet te vergeten de Netflix-serie ‘你的孩子不是你的孩子’, ook te vinden onder de Engelse titel ‘On children’. Ik heb zelf tot nu toe de eerste twee van in totaal zes delen gekeken en het maakte me echt een beetje verdrietig…

3 gedachtes over “Bezweken onder de druk van het systeem

  1. Mooie, prettig geschreven analyse Eva. De inhoud vind ik een stuk minder mooi. Het raakt me en ik word er verdrietig van. Schril contrast. Een van onze dochters (9) had een hele moeilijke Engelse toets van de week. Ons als ouders verbaasde het ook wat er gevraagd werd en we hebben geprobeerd haar stress weg te nemen. Super trots kwam ze thuis: “ mam ik heb alle woordjes ingevuld!” Ik zei: wat goed meid, hoe ging het met de zinnen?”. Ze zei losjes: “oh die heb ik niet ingevuld, snapte ik niets van”. Ik was zo trots, juist om deze reactie….

    Like

  2. Hallo Eva, ik kreeg dit bericht door van Yvon en ik ik vond het een mooi stuk om te lezen. Enkele dingen ga ik ook in Nederland wel zien. Het aantal zomerscholen, bijlessen, huiswerkbegeleiding en dergelijke komt hier ook steeds vaker voor. Ouders die het advies van de basisschool waar de leerling naar toe kan na de basisschool altijd opgewaardeerd willen hebben is hier bijna standaard. Maar gelukkig nog niet zo extreem als hier beschreven.
    Ik hoop dat het jullie goed gaat en houdt de toch wat nuchtere Nederlandse opvoeding er nog maar in voor jullie 2 knulletjes! Groetjes, Marianne

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s