Taal is zeg maar echt een ding

En toen was het plotseling een tijdje stil op deze website… Niet omdat er niets te vertellen is, niet omdat er heftige dingen aan de hand zijn, maar simpelweg doordat alles hier steeds zo veel tijd blijft kosten, dat er weinig tijd overblijft voor een goed verhaal. En net wanneer ik denk ‘nu gaat het lukken’, word ik ziek. Moet er nog iets geregeld worden voor de feestdagen (die hier overigens niet bestaan, maar wel gevierd worden). Worden we uitgenodigd voor een bruiloft. Is er… enzovoort.

Maar die taal dus. Je hoeft me maar een heel klein beetje te kennen om te weten hoe belangrijk taal voor mij is. En dan vooral de Nederlandse taal, mijn moedertaal, de taal waarin ik me precies zo kan uitdrukken als ik wil. (Terwijl ik dit schrijf, bekruipt me de angst dat iemand een fout ontdekt in deze tekst en me dat lekker in gaat wrijven…). Ik heb echt onderschat hoe vermoeiend ik het vind om de hele dag door te praten in een taal die niet mijn moedertaal is. Op dit moment is dat ongeveer 50 procent Chinees, 50 procent Engels. En natuurlijk lukt dat best, maar het kost een berg energie.

’s Avonds en in het weekend heb ik natuurlijk de gelegenheid (= 機會) om met mijn mannen Nederlands te praten, maar omdat het zo druk is, zijn het met Wouter op dit moment vooral praktische gesprekken. Floris lijkt geen enkele moeite te hebben om continu te schakelen tussen Nederlands, Chinees en Engels. En ook Felix lijkt het weinig uit te maken: die stoot de meest vreemde klanken uit, waar nog steeds geen taal van te maken valt.

Mijn medestudenten hebben na de lessen tijd om samen huiswerk te maken en verder te praten in het Chinees. Ook dat had ik onderschat: Chinees is hier de enige taal die we samen kunnen spreken. Zoals ik al eerder schreef, vind ik het opvallend hoeveel jonge (met name) Aziaten echt geen woord Engels spreken, of welke andere taal dan hun moedertaal dan ook. Ik heb die naschoolse oefenmogelijkheid niet echt, aangezien er hier ook nog een huishouden te runnen is. Dat betekent dat ik steeds vaker merk dat mijn woordenschat een stuk kleiner is dan die van mijn medestudenten. Op zich geen probleem, in de les kom ik prima mee, maar het is toch een stuk gezelliger wanneer je begrijpt wat je klasgenoten na de les tegen je zeggen!

Aan de andere kant: de meeste ‘vrouwen van’ doen het hier met 1,5 uur Chinese les aan huis per week. Ten opzichte van hen heb ik dus zeker wel een voorsprong. Wacht maar tot ik terug naar Nederland kom en jullie allemaal omver blaas met mijn vloeiende Chinees… En nu maar hopen dat de NS interesse krijgen in het kopen van een Chinese trein ;-).

6 gedachtes over “Taal is zeg maar echt een ding

  1. Ik geniet steeds weer van jouw mooie verhalen. Wat ben je stoer! Nog even geduld, dan kun je lekker in je moerstaal praten met je zusje. Geniet er van!

    Like

Laat een reactie achter op Dirk-Jan Smit Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s