Transport: ik word een Taiwanees!

Ok. Ik heb het even volgehouden. Op de fiets van huis naar de universiteit, van de universiteit naar school en opvang, en van de opvang weer naar huis. In de volle zon en met gevoelstemperaturen van 40 graden. Of in de stromende regen, met nog steeds tropische temperaturen. Ja, ik heb nog steeds mijn mooie roze regencape. En ja, ik heb inmiddels ook een paraplu die vaker als parasol dient dan als paraplu. Ik vond dat er overigens altijd een beetje overdreven uitzien, mensen met parasols. Maar inmiddels heb ik mijn mening bijgesteld en weet ik dat het bittere noodzaak is als je het einde van de dag wil halen.

Maar nu de bekentenis: ik verlang naar een scooter. Gewoon, omdat ik dan niet meer hoef te onthouden dat de eerste versnelling van mijn fiets het eigenlijk niet echt meer doet en dat op de trappers gaan staan daardoor pijnlijke gevolgen kan hebben. Gewoon, omdat ik dan niet elke keer volledig bezweet op de plaats van bestemming aankom. Gewoon, omdat het me zoveel tijd gaat schelen, die ik dan kan stoppen in het leren van dat steeds ingewikkelder wordende Chinees. Gewoon, omdat ze hier zo veel keuze hebben in leuke scooters (en helmen!). Gewoon…

Word ik langzaam een local? Ben ik dan nu beland in de derde fase waar ik eerder over schreef, de aanpassing/langzame acceptatie? Mijn geweten protesteert echter. Het stinkt hier al zo erg, er zijn al zo veel scooters. Bovendien heb ik laatst ook weer een primeur meegemaakt: voor het eerst assisteren bij een scooterongeluk (gelukkig zonder zwaargewonden). Die ongelukken zie je hier helaas maar al te vaak.

Gelukkig hebben we inmiddels de oplossing gekocht die mijn geweten ook accepteert: een elektrische scooter! En omdat ‘ie roze is (mijn veto, tenslotte ben ik degene die er het meest op zal rijden), heb ik Wouter een anti-scratch hoes oftewel verstop-het roze-kleedje cadeau gedaan. Zo kan hij zich toch nog een beetje man voelen op deze scooter, hoewel het de mannen hier weinig uit lijkt te maken welke kleur hun scooter heeft.

De scooter zelf is van het merk Gogoro, een Taiwanees merk dat sinds 2011 aan de weg timmert op het gebied van elektrische scooters. En dat doen ze lang niet onverdienstelijk: in 2015 brachten ze hun eerste scooter op de markt, momenteel zijn ze marktleider in Taiwan op het gebied van elektrische scooters.

Gogoro hoesOmdat ik mezelf op een scooter nog niet erg vertrouw, zijn we ook op zoek gegaan naar een goede helm. Dat blijkt nogal een opgave: helmen zijn hier vooral een fashion-item, veiligheid komt pas op de tweede plek. Voor twee tientjes koop je bij de Carrefour (of zoals ze hier zeggen: 家樂福; Jialefu) een plastic bakje voor op je hoofd. Uiteindelijk hebben we met de hulp van onze lieve appartementsdames een acceptabele winkel gevonden en drie helmen gekocht/besteld. De fabrieken zijn hard aan het werk geweest om al onze bestellingen op te leveren, dus binnenkort zoeven wij vrolijk rond! Oh ja, nog wel even dat rijbewijs halen…

 

4 gedachtes over “Transport: ik word een Taiwanees!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s