‘Maybe the motivation broke down’

Onlangs las ik per toeval een artikel dat de vier fasen beschrijft waar de gemiddelde expat doorheen gaat vanaf het moment van verhuizen. Nader onderzoek leerde mij dat dit niet een op zich zelf staand artikel was, maar dat hier een algemeen geaccepteerde theorie aan ten grondslag ligt. Deze is in de jaren negentig geformuleerd door Black, Mendenhall en Oddou. Ondanks dat de theorie nog steeds algemeen geaccepteerd is, heb ik gemerkt dat ik er persoonlijk niet helemaal aan voldoe.

De theorie beschrijft een U-curve van vier fasen, die verschillende benamingen kennen:

  • euforie/wittebroodsweken
  • crisis/heimwee
  • aanpassing/langzame acceptatie
  • competentie/ik woon hier.

In de eerste periode, tijdens de euforie, is alles in het nieuwe thuisland mooi en geweldig. Je bekijkt het nieuwe land door een roze bril. Maar langzaam besef je dat je niet zomaar terug kunt naar Nederland (of een ander ‘thuisland’ natuurlijk) en dat je zult moeten leven volgens de gebruiken en regels van je nieuwe woonplaats. Je stoort je aan zaken die anders/slechter geregeld zijn, je beseft dat je weinig personen in je omgeving hebt waar je op terug kunt vallen en je spreekt de taal niet (goed).

Gelukkig gaat deze fase voorbij. Langzaam ga je accepteren dat sommige dingen nu eenmaal anders zijn en dat er ook veel dingen beter zijn dan thuis. Je past je aan en accepteert de verschillen. In de laatste fase tenslotte is je woonplaats je nieuwe thuis geworden. Je weet er de weg, kent mensen en vindt het leuk om er weer terug te komen na bijvoorbeeld een vakantie.

Maar wat is nu bij mij het geval? Ik lijk de eerste fase van euforie overgeslagen te hebben. Of wellicht heb ik die al in Nederland doorgemaakt, toen duidelijk werd dat we een buitenlands avontuur tegemoet gingen. Iets waar ik niet meer op gerekend had, maar wat ik wel altijd al graag wilde.

Nu is het niet zo dat ik in een diepe crisis zit, of zware heimwee heb. Maar mijn huidige gevoelens passen wel goed bij fase twee. Alles gaat zo traag, ik word er regelmatig chagrijnig van. Het is niemands schuld, het is het logische gevolg van een leven opbouwen in een land dat je nauwelijks kent waar iedereen een taal spreekt die je niet beheerst.

Een paar voorbeelden: hoe vind je opvang/school voor de kinderen, als informatie hierover alleen in het mandarijn beschikbaar is en ook alles al volledig vol lijkt? Hoe ruil je je verkeerd bestelde Ikea-artikelen, wanneer na een uur rijden richting winkel blijkt dat dit alleen online kan? Hoe zorg je ervoor dat je nog kleren hebt om aan te trekken, als je maar een klein deel mee hebt kunnen nemen en de wasmachine het begeeft? Misschien vatte onze uiterst behulpzame receptiedame de hele situatie wel het beste samen door haar Engelse vertaling van het probleem: ‘maybe the motivation broke down.’

Maar het komt goed met die ‘motivation’! Inmiddels is Felix al helemaal thuis op zijn nieuwe opvang, mag Floris vanaf komende maandag gaan wennen op zijn nieuwe ‘school’, worden de Ikea-artikelen weer keurig opgehaald en draait de wasmachine weer overuren. Alleen dat glansspoelmiddel, daar ontbreekt het nog steeds aan…

3 gedachtes over “‘Maybe the motivation broke down’

  1. He Eef, is ook niet niets zo’n verhuizing met twee van die kleintjes plus een land waar je de taal niet beheerst. Petje af hoor! Ben erg onder de indruk!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s